JBG Jogger

Istnieją rzeczy mądre wprowadzane w sposób szalony, są również rzeczy szalone wprowadzane w sposób mądry. Przykładem ilustrujacym przypadek drugi jest awans zawodowy nauczycieli. W czasach wielkiej reformy oświaty, czyli wtedy gdy tworzono sześcioklasowe szkoły podstawowe, gimnazja i trzyletnie szkoły średnie, pochylono się nad losem nauczyciela, biadając jaki to on nieszczęśliwy i sfrustrowany, ponieważ specyfika jego pracy nie pozwala mu awansować, czyli motywować go do lepszej pracy. Umyślono zatem stworzyć szczeble kariery, by gog czuł się spełniony.

I wszystko byłoby dobrze (szczytne i chwalebne założenia przyświecały temu projektowi), gdyby nie idiotyczny sposób dokonywania awansów.

Nie ważne czy jesteś dobry w tym co robisz, czy nie! Nie ważne czy się starasz, czy nie. Ważne, że musisz odczekać określony czas i złożyć przed szanowną komisją opasłą tekę. Zrodziło to oczywiście patologie, które mnie osobiście przyprawiają o dreszcze.

Poczęło szanowne ciało gogiczne gonić za świstkami papieru potwierdzającymi ukończone szkolenia, kursy (to zaś zrodziło wysyp firm, fundacji przygotowujących szkolenia - niestety ich poziom nie nadaje się nawet do komentowania). Poczęli także gogowie publikować swoje materiały w serwisach edukacyjnych (jak zapewne się domyślacie, spiritus movens w tym przypadku jest uzyskanie zaświadczeń o publikacji). I wszystko byłoby ok., gdyby nie fakt, że 90% publikowanych materiałow jest żenujących pod względem treści, zgodnie z zasadą: ... nie ważne co się pisze, ważne, że opublikowane.

Mógłbym nie pastwić się nad tym i nie ciskać. Mógłbym powiedzieć sobie: Pisz chłopie, papier niczym stal zdzierży wszystko. Ale opór wewnetrzny mam przed wykonywaniem mnóstwa bezsensownej pracy, trwonieniem szasu, który spożytkować mógłbym w szczytniejszym celu.

PS.
Opór może zostać złamany! Może dostanę podwyżkę?