JBG Jogger

W wywiadzie udzielonym przez Stanisława Lema pod koniec grudnia 2005 roku, pisarz podzielił się z czytelnikami miedzy innymi taką oto refleksją:

[...] Będziemy tego kiedyś żałować. Jak zresztą wielu innych rzeczy.
- Jakich na przykład?
Choćby prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego. Ci, którzy go dzisiaj opluwają, przekonają się kiedyś, że nie mieli racji. Oczywiście, on nie był aniołem, ale znał języki, godnie nas reprezentował, pełnił swój urząd, tak jak należało [...]

Jakkolwiek moja ocena prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego (szczególnie pod koniec kadencji) jest bardzo krytyczna, to śledząc poczynania Lecha Kaczyńskiego, nie sposób nie zgodzić się z wypowiedzią Lema.

Nowy, miłościwie nam panujący prezydent nie stara się prowadzić samodzielnej polityki, nie próbuje nawet tworzyć pozorów samodzielności. Mam również wrażenie (nieodparte), że hasło Prezydent wszystkich Polaków przekute zostało na hasło Prezydent jednej partii. Zaś postawa Lecha Kaczyńskiego, który autorytet prezydenta grzebie w partyjnych rozgrywkach jawnie opowiadając się za jedną z opcji, doprowadzi do tego, że fotel głowy państwa znaczył będzie tyle co fotel wicemarszałka Sejmu Leppera lub/i fotel wicepremiera i mnistra edukacji Giertycha.

Chciałoby się powiedzieć: Panie Prezydencie! Urząd głowy państwa zobowiązuje. Godnie wypełniaj Pan powinność Prezydenta RP!