JBG Jogger

Obserwując stronę główną Joggera zauważam od pewnego czasu zjawisko, o tyle zadziwiające co niepokojące - pojawiające się stadami wpisy Budowniczych IV RP, w których źródłem wszelkiego zła na tym świecie jest Platforma Obywatelska i Donald Tusk.

Chcąc racjonalnie wytłumaczyć sobie przyczynę owego zjawiska, sięgnąłem byłem najpierw po tłumaczenia racjonalne, by nieprawdopodobnymi zając się na końcu.

Czytaj dalej

Czyżby rzeczywiście jedynym wyjściem w zbliżających się wyborach, gdy

• wybór między LiD-em i PiS-em przypomina wybór miedzy dżumą a cholerą,
• PO zaczyna cichutko pobrzękiwać o Wielkiej Koalicji,
• głosujemy przeciw, a nie za,

będzie głosowanie w rękawiczkach?

PS
Mam nieodparte wrażenie, że nadchodzące wybory niewiele zmienią, lecz pójdę na nie i zagłosuję, tak jak czynię to od roku 1992. Przynajmniej po wyborach będę mógł z podniesionym czołem krytykować nieznośną rzeczywistość polityczną. Po za tym głosowanie to nie tylko moje prawo ale i obowiązek.

Zazdroszczę głupcom pewności siebie: mają zawsze coś do powiedzenia.

Charles-Louis de Montesquieu

Sądziłem, że wytrzymam w swoim postanowieniu nie komentowania bzdur wygadywanych przez Jarosława K i jego "Prawych i Sprawiedliwych". Niestety, postanowienie moje szlag trafił niczym pierwszy śnieg w sierpniu. Usłyszałem bowiem, jak Złotousty Jarosław winą obarczał za Drugą Wielką Emigrację Platformę Obywatelską:

Czytaj dalej

Z chwilą gdy w wolnym państwie zagarnięte zostało panowanie, nadaje się miano słusznej zasady wszystkiemu, co może wesprzeć bezgraniczną władzę jednej osoby; niepokojem, rozprężeniem i nierządem nazywa się wszystko, co może podtrzymać zacną wolność poddanych.

Charles-Louis de Montesquieu

Zaiste prorocze słowa wypowiedział baron de la Brede, krytykując porządek panujący we Francji. A w głowie brzmią słowa wypowiadane przez naczelnych budowniczych IV RP, prawie trzy wieki później:

Czytaj dalej

Gdy pomyślę sobie, że IV RP zmierza nieuchronnie do swojego końca, to opanowuje mnie szczery żal. Żal za tym, co bezpowrotnie utracimy (na szczęście) i czego nigdy już (miejmy nadzieję) nie dane będzie nam zobaczyć.

Zobaczyłem albowiem oczyma mojej (nie całkiem zdrowej) wyobraźni, piękny gmach w centrum Warszawy. Budynek z betonu i szkła. Piękny i strzelisty. Nad jego wejściem jaśniał napis Ministerstwo Informacji, a z głośników porozmieszczanych na elewacji dobiegały słowa ministra informacji Zbigniewa Ziobry:

Czytaj dalej